در شرایط موجود؛ گلکسی بردز سعی بر جمع آوری مطالبی کرده است که با مطالعه آن میتوانیم کودکان خود را بیش از پیش مدیریت کرده تا به روحیه آنها لطمهای وارد نشود.
متاسفانه چند روزیست که کشور عزیزمان درگیر جنگی تحمیلی از سوی آمریکا و رژیم منحوس صهیونیستی شده است.در این شرایط که همگان درگیر تنشهای ایجاد شده هستند باید حواسمان به کودکان و افراد کم سن و سال اطرافمان بیش از پیش باشد.کودکان درک درستی از این شرایط نخواهند داشت و اگر نتوانیم در این مسائل به درستی به آنها کمک کنیم ممکن است در آینده بر روحیه کودکانمان تاثیر منفی بگذارد.
چطور در شرایط جنگی کودک خود را آرام نگه داریم؟
🔹 تا حد ممکن خود را از پیگیری مداوم اخبار دور نگه دارید، در حضور کودکان، اخبار ناگوار را مطرح نکنید و حتی اگر سن کودک کم است حقیقت را پنهان کنید.
🔹ارتباط خود را با خانوادههایی که کودک دارند حفظ کنید تا کودکان حس تنهایی نکنند. سعی کنید روتین روزانه کودکان (مانند ساعت خواب، غذا و بازی) را تا حد امکان حفظ کنید تا احساس امنیت و ثبات در آنها تقویت شود.
🔹میتوانید مقداری از زمان خود را به کودکان اختصاص دهید و کمی با آنها بازیهای فکری انجام دهید. این کار باعث میشود که کودک تفکرات خود را بر بازی متمرکز کرده و به مسائل پیش آمده فکر نکند.
🔹 با استفاده از داستانهای قهرمانی و مثالهای تاریخی از مقاومت، روحیه مقاومت را در کودکان پرورش دهید.این روایتها را میتوانید از طریق فیلم، کتاب یا خاطرههای شخصی به آنها منتقل کنید.
🔹 احساسات کودکان (ترس از جنگ یا ناراحتی ناشی از سوگ) را بپذیرید و آنها را سرکوب نکنید.
🔹 به آنها اجازه دهید که ناراحتی خود را ابراز کنند، اما از بروز ناراحتی خود در برابرشان خودداری کنید.حتی میتوانید برای بروز غم کودکان برای آن قالب تعریف کنید. درست کردن حلوا، حضور در تجمعات، سیاه پوشیدن و سیاه پوش کردن خانه میتواند از جمله این قالبها باشد.
جملات ممنوعه در زمان ترسیدن کودکان:
🔻چیزی نیست نترس: این جمله، ترس کودک را انکار کرده؛ ذهن او احساس بی پناهی و تحقیر میکند.
🔻داد زدن یا تکان دادن: مغز کودک در حالت «انجماد دفاعی» است! خشونت شما، او را به وضعیت «وحشت مضاعف» میبرد.
🔻گفتنِ «تو بزرگ شدی!» یا «این بچه بازیا چیه؟»: سن کودک مهم نیست، مغز در بحران، به پناه نیاز دارد نه به تذکر اجتماعی.
🔻وادار کردن کودک به حرکت یا حرف زدن: ذهن کودک در وضعیت اضطراری، توان گفتوگو یا تحرک اختیاری را از دست میدهد.
🔻صحبت کردن از خطر مرگ یا دشمن در حضور کودکان: مغز کودک توان تفسیر انتزاعی ندارد؛ واژهها برایش تصویر میشوند.
🔻صحبت با دیگران درباره ترس کودک در برابر خودش: حس «ضعیف بودن» به کودک القا میشود و او را منزوی میکند.
🔻پخش اخبار ناگهانی با صدای بلند در خانه: صدای آژیر یا اعلام خطر، ترس کودک را تثبیت میکند و احساس امنیت خانه را میگیرد.
«به امید روزهایی بهتر و روشن برای کشور عزیزمان ایـــــران💜»